ในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 แม่น้ำป่าสัก เป็นเส้นทางสำหรับ เสด็จทางชลมารคอยู่เสมอ สำหรับการไปนมัสการรอยพระพุทธบาทซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีประตูน้ำท่าหลวง ในฤดูแล้ง น้ำในแม่น้ำป่าสัก บางช่วงจะแห้ง เช่น ครั้งหนึ่งกระบวนเสด็จมาติดเกยที่หน้า วัดสมุหประดิษฐาราม (ที่ครั้งนั้นยังไม่มีวัด) และขณะที่คอยราษฎร และข้าราชการช่วยโกยร่องน้ำเพื่อช่วยเรือ อยู่นั้น เจ้าพระยานิกรบดินทร์ มหินทรมหากัลยาณมิตร (โต, ต้นตระกูลกัลยาณมิตร) สมุหนายก ผู้ตามเสด็จฯ ได้เดินขึ้นฝั่ง เที่ยวสถานที่ต่างๆ ได้พบวัดไไผ่จ้อก้อจึงกราบบังคมทูล พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จะบูรณะและสร้างวัดไผ่จ้อก้อขึ้นใหม่ เมื่อได้รับ พระบรมราชานุญาตแล้ว จึงย้ายวัดไผ่จ้อก้อมาสร้างณ ที่ "วัดสมุหประดิษฐาราม" ตามนามตำแหน่งของ
เจ้าพระยานิกรบดินทร์ และสถาปนาเป็นพระอารามหลวง
ชั้นตรี ชนิดสามัญ

       สมัยก่อน บรรดาข้าราชการเมืองสระบุรี จะมาประชุมกระทำพิธีถือน้ำพิพัฒ์สัตยาประจำปีกันที่วัดนี้ พ.ศ. 2451 ได้ตั้งโรงเรียนแห่งแรกในจังหวัดสระบุรีขึ้นที่วัดนี้ ระหว่าง พ.ศ. 2458-2492 ที่วัดพระศรีวิสุทธิดิลก (โต) เป็นเจ้าอาวาสวัดนี้ ได้จัดการศึกษาเจริญมาก พ.ศ. 2470 ท่านได้สร้างโรงเรียนปริยัติธรรมขึ้นหนึ่งหลัง

      เมื่อ พ.ศ. 2443 พระยาพิชัยรณรงค์สงคราม (เจ้าเมืองสระบุรี) ได้ให้ช่างเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังพระอุโบสถ เป็นภาพที่งดงามมาก มีทั้งเรื่องชาดก วิถีชาวบ้านในยุคสมัยนั้น (ชาวไทยวน ในอ.เสาไห้ จ.สระบุรี)